Her sabah Üsküdar’da işe giderken bir cami avlusunda vakit geçiriyorum. Çarşıya açılan kemerli arka kapısından başımı hafifçe eğerek geçip, denizle kucaklaşmanın hemen öncesinde sağ taraftaki kabirlerle göz göze gelip avluya giriyorum. Yaşamın devamlı olmadığını, mutlak ve mutlak zamanı gelince bu aleme veda edeceğimizi her gün yeniden idrak ediyorum.

Benim gibi bir çok telaşlı ayak yanımdan geçip gidiyor. Ama ben cami avlusuna girince biraz mola veriyorum. Önce deniz havasını soluyorum. Doğadan yüklendiğim negatif enerjileri, oksijende bulunan pozitif enerjiyle yer değiştiriyorum. Sonra avluda içerilere doğru ilerlemeye başlıyorum. Sabah serinliğinde buranın atmosferinin tadını çıkarmak çok keyifli. Caminin konumu nasıl da güzel, mimarisi, manzarası, hikâyesi…

Devamını oku ►