Annesi oğlunun su yeşili gözlerinin içine bakarak,
”Onaylamıyorum bu evliliği” deyince genç adam bıkkınlık dolu bir ifadeyle sordu.
“Ne zaman değişecek fikrin?”
Kahvesini yudumlarken fincanın üzerinden oğlunun umutsuzluk dolu suratına dik dik bakarak,
“Sen aynaya bakmıyor musun hiç?” dedi kadın.
“Her gün bakıyorum. Ne alakası var konumuzla?”
“Ne görüyorsun?”
“Ne göreceğim anne kendimi.”
“Ben sana bakınca neler görüyorum biliyor musun?”
“……..”
“Parlak bir gelecek, iyi bir eş, statü, güvence…”
“Anne, yine başlama lütfen. Ne alıp veremediğin var şu kızla?”
Annesi ne zaman evine gelse ne yapar ne eder konuyu eltisiyle ilişkisine getirirdi. Gül desenli fincanın üzerinden bakan çakır gözlerinden taşan sitemkâr bir edayla aldı kahvesinden ilk yudumunu. Sonra yeniden başladı söze, kaldığı yerden.
“Temizlikle uğraşma, birini bul. Bak; hiç gördün mü Elmas’ın elinde bir toz bezi?”
“Anne, sıkılıyorum bunları konuşmaktan ama…”
“Sen eskiden böyle değildin. Su gibiydin, su. Neden hala bir yardımcın yok? Tut bir tane yabancı uyruklu kadın. Ama sakın genç olmasın. Kocan var, kocan. Seni ben bu aileye verdiğimde bir evin bir kızıydın, bir yumurta kırmasını bile bilmezdin. Bakıyorum da şimdi mutfaktan çıkmıyorsun.”
İki yıldır sürdürdüğümüz “Paylaşım Saati” etkinliğimiz bu kez 9. Kadıköy Kitap Günleri çerçevesinde Haydarpaşa Tren Garında bir tren vagonunda çocuklarla buluşuyor. “PAYLAŞIM SAATİ TRENİ’NDE” çoook uzak zamanlardan çoook yakın zamanlara ilginç bir yolculuk yapacağız. Biletleriniz hazır…Bekleriz…
Oya ENGİN/03.06.2017, Kadıköy
Ortaokul arkadaşlarımızla akşam yemeği yemek üzere her zamanki buluşmalardan birini gerçekleştirirken “Bu kez nereye seyahat etsek acaba? Hadi Balkan turu mu yapalım?” diye konuşurken İsviçre’de yaşayan arkadaşımızla akıllı telefon marifetiyle kurduğumuz canlı bağlantı sonucu ‘kandırılıyoruz’ ve oracıkta İsviçre’ye uçak biletlerimizi alıveriyoruz.
Hiç birimizin görmediği bir ülke olması, orada bizi bekleyen candan arkadaşlarımızla buluşma heyecanı, Heidi ve Alp dağlarına çocukluğumuzdan beri sempati duymamız, gideceğimiz tarihlerde hava şartlarının dört mevsim özelliklerini yansıtmasının ‘kandırılmamızda’ büyük rol oynadığını belirtmek isterim.
Zaman bizim için yavaş ama kendi olağanlığında akıp geçti, seyahat tarihimiz geldi çattı. Sorunsuz bir uçuştan sonra el bagajımızda ev sahiplerimizin memleket özlemini bir nebze de olsa giderecek taze soğanlar, salatalıklar, nane, maydanoz, dereotları ve de her seferinde yiyenlerde ayrı heyecan yaratan kısırımı yapmama yardım edecek acı biber ve domates salçalarını da sular seller gibi gümrük kapılarından geçirdikten sonra “Hoş bulduk Zürih.”
Lütfen Abone Olunuz ve
sonraki videolar için Bildirimleri açınız.
Son yorumlar